مرداب

شبانه های غمگین ،       روزای بی ترانه

                         خواب و سکوت مرداب ،        گودالی از بهانه

                                      یک یار بی مروت ،         یک اندوه بی پایان
 
                                                   یک مرداب حقیقی ،         از اشک برف و باران

                                           اینها همه حکایت ،         از درد بی غروبند

                                  از تشنه کامی عشق ،        در رفتن تو بودند

                 ما عاشقان مرداب ،       در گودال بهانه

                                      درگیر با چه هستیم ،         با عشق و یا زمانه

                            این عشق بی سرانجام ،      گم شد ولی چه ها کرد

                         دریایی دلم را ،                  مرداب بی صدا کرد

                     گفتم که خسته ام من ،        یکجا قرار من نیست

                       چون شعله در خروشم ،        آرامش دلم کیست
 
                               عشق تو را نخواهم ،          پس عاشق که هستی

                                       معبود از تو دور است ،        خالی از عشق و مستی

                                             قلبت شکسته آری ،       چون قلب من شکستی

                                                 این انتقام عشق است ،       نه اوج خودپرستی

                                               مرداب غم رها کن ،        بالی بزن به فردا

 

         این انتهای عشق است ،       جاری شدن به دریا

 

 

بغض

 

میگفتم با خودم دیگه بریدم

 

 

دیگه به آخر جاده رسیدم

 

 

نفسهای ضعیف آخریم بود

 

 

فقط غم تنهایی هامو می آلود

 

 

 

 

تموم لحظه هام حسرت و افسوس

 

 

من و بغض و شب و سوسوی فانوس

 

 

تو وقتی که همه تنهام گذاشتن

 

 

دلم کندن زجا پا روش گذاشتن

 

 

 

تو روزایی همه دوری و دوری

 

 

هزار سال خستگی عمری صبوری

 

 

روزی که حتی سایه ام دشمنم بود

 

 

تو لحظه ای که وقت رفتنم بود

 

 

 

یکی پیدا شد و قفس رو وا کرد

 

 

تو اوج بی صدایی ها صدا کرد

 

 

یکی اومد که دوست داشتن میفهمید

 

 

منو از اون من مرده جدا کرد

 

 

 

نمیخوام که بره هیچوقت زدستم

 

 

فقط اون میدونه که خیلی خستم

 

 

همه گلدونارو دوباره جون داد

 

 

گلای بی زبونو باز زبون داد

 

 

 

تو روزایی که وقت مردنم بود

 

 

روزای سخت حسرت خوردنم بود

 

 

تو وقتیکه نفس یاری نمیکرد

 

همش اشک و همش رنج و همش درد

 

 

 

تنهاترین

من همونم که همیشه

غم و غصم بیشماره

اونیکه تنهاترینه

حتی سایه ام نداره

 

این منم که خوبیامو

کسی هرگز نشناخته

اونکه در راه رفاقت

همه هستیشو باخته

هر رفیقه راهی با من

دو سه روزی همسفر بود

انتهای هر رفاقت

واسه من چه زود گذر بود

هر کی با زمزمه عشق

دو سه روزی عاشقم شد

عشق اون باعث زجره

همه دقایقم شد

 

اونکه عاشق بود و عمری

از جدا شدن میترسید

همه هراس و ترسش

به دروغش نمی ارزید

چه اثر از این صداقت

چه ثمر از این نجابت

وقتی قد سر سوزن

به وفا نکردیم عادت

من همونم که همیشه

غم و غصم بیشماره

اونیکه تنهاترینه

حتی سایه ام نداره

 

مــــادر

چه  بگویم  از تو  مــــادر  که شمع  خانه  هستی

 

که  یگانه  تکیه  گاهم  تو در  این  زمانه   هستی

 

چه  کسی  رسد  به  پایت!  به  محبت و  صفایت

 

به  وفـا و مــهـــربـــانــى به  جهان  يگانه  هستی

 

((   مـــــــــــادر)) 

 

جاده

رو تن زخمی جاده 

 

کی غم رفتنو کاشته

 

کی تو غربت خیابون

قاب خورشید و شکسته

 

کی تو شهر عشق و رؤیا

شعر نفرین و نوشته

 

کی برای من تنها

کوه غم رو جا گذاشته

 

کی تو اوج قصه ها

من و بی صدا گذاشته

 

تو کوچ پرنده ها

کی تو خوابم پا گذاشته

 

برای قلبای خسته

بگین آسمون بباره

 

زیر پای پاک بارون

یه کسی گلی بکاره

 

تن زخمی زیر بارون

دیگه مرهمی نداره

 

میشه تن پوش خیابون

چون دیگه جایی نداره

 

جاده خالی حالا

من و رو تنش میکاره

 

رو تن زخمی جاده

کی دیگه جای پاشو میذاره...

 

ShiVa

 

دل

 شبي باز از ان كوچـه گذشتم

 

 همه تن  چشم شد و   خيره به دنبال تو گشتم
 

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
 

شدم ان عاشق ديوانه كه بودم 
 

يادم امد كه شبي با هم از ان كوچه گذشتيم 
 

ساعتي باز در ان خلوت دل خواسته گشتيم 
 

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت 
 

من همه محو تماشاي نگاهت 
 

اسمان صاف و شب ارام 
 

اسمان رام و زمين را

بخت بيدار و شب ارام
 

بخت ارام و زمان رام
 

خوشه ماه فرو ريخته در اب
 

شاخه ها دست بر اورده به مهتاب
 

گل و مهتاب و گل و سنگ 
 

همه دل داده به اواي شباهنگ
 

يادم امد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن
 

تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن
 

لحظه اي خيره بر اين اب نظر كن

اب ائينه عمر گذران است

 

تو كه امروز نگاهت به نگاه دگران است

باش فردا كه دلت با دگران است

 

اشك در چشم تو لغزيد

ماه بر عشق تو خنديد

 

با تو گفتم حذر از عشق ندارم 
 

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتونم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

 

چون كبوتر لب بام تو نشستم
 

تو به من سنگ زدي من نپريدم نگسستم
 

باز گفتم كه تو صيادي و من اهوي دشتم
 

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
 

حذر از عشق ندارم نتوانم
 

يادم امد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
 

پاي در دامن اندوه كشيدم نه رميدم نه گسستم
 

رفت در ظلمت غم ان شب و شب هاي دگر هم
 

نگرفتي دگر از ان عاشق ازرده خبر هم
 

نكني ديگر از ان كوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از ان كوچه گذشتم

 

بغض نکن

 

بغض نکن بهار من بغض تو آبم می کنه

گول اشکای چشات خورد و خرابم می کنه

بغض نکن که قلب من تو سينه پرپر می زنه

آخه اون چشمای تو تموم دنيای منه

تو چشات که اشک مياد يه جورايی ديوونه می شم

صد هزار آبادی هم باشه يک ويروونه می شم

دست تو , تو دستمه ديگه مهم نيست چی کمه

بغض نکن که بغض تو آتيش به جونم می زنه

وقتی اشک تو چشماته دنيا سرم خراب ميشه

دشت سر سبز نگاهت يک هو برام سراب ميشه

بغض تو مثل يک خنجر تيکه پارم می کنه

بغض نکن غم چشات داره بيچارم می کنه

من می خوام تو چشم تو زلال و آفتابی باشه

من باشم تو باشی و يک شب مهتابی باشه

 

عاشقتم...

 

 

تو چراغ یک ستاره توی شبهای کویری

واسه تشنه رسیدن چشمه آب زلالی

 

تو تبسم خدایی به روی قلب سیاهم

لحظه طلوع خورشید تو غروب قلب تارم

 

خط بوسه نسیمی تو کویر داغ غربت

سحر و جادوی خدایی توی برگه صداقت

 

آخرین بند امیدی توی چاه بی نشونی

فصل رفتن گناهی توی انبوه سیاهی

 

تو لطافت بهای واسه خزون قلبم

عطر گلهای شقایق تو جهنم نگاهم

 

تو شکستن طلسم قفل سنگین گناهی

تپش دوباره قلب موقع قطع امیدی

 

تو رهایی پرنده توی اوج آسمونی

لحظه دریا رو دیدن واسه ماهی کویری

 

تو ترانه خدایی واسه چشمای مستم

تو فرشته وصالی واسه قلب شکستم

 

تو شکفتن یه غنچه زیر بارون فراغی

شستن چشمای عاشق با ترنم وصالی

 

تویی شاهزاده قصه من گدای ناز چشمات

ساغر عشق خدایی من دیوونه شرابت

 

با تمون بی نشونی آدرس چشماتو حفظم

با تموم ظلمت دل غرق خورشید نگاتم

 

سر در قلبم نوشتم هیچ کسی رو راه نمیدم

آخه تا چشماتو دارم عاشق کسی نمیشم

 

همه دنیا بدونن مست چشماشون نمیشم

تا خدا خدای دنیاست عاشق چشمات میمونم

 

می میرم...

 

طبیبا بس کن این درمان ، من می میرم!

مرا دیگر به حال خویشتن بگذار، من  می میرم

 
دمادم می شوم کاهیده تر، زین عشق جانفرسا

زمن شویید دست ای دوستان، که این بار، می میرم

 
ندارم تاب دیدارت ، که با آن دیدارمی میرم

نمی خواهم ترا بینم،کز آن دیدار می میرم

 
من دیوانه را بگذار تا با خود سخن گویم

به شهر غم غریبم ، روبه دیوار می میرم

 
گل خود روی این دشتم، نه گلکاری نه گلچینی

به خواری عاقبت در گوشه ای ، چون خار می میرم

 
شکفتم بی هوس ، بر شاخه ی لرزان عمر اما

چنان نازک دلم ، کاخر به یک رگبار می میرم

 
هزران قصه گفتم، شاهکار شعر من

دانی چه باشد؟ آن که من لب بسته از گفتار می میرم

 
سخن هایم گرامی تر از دُرّ باشد و لیکن خود

چه بی قدر آدمدم دنیا ، چه بی مقدار می میرم

 
زدست حاسدان و دوستان سود جو اکنون

چنان عزلت گشتم، که بی غمخوار می میرم

 
ز خود زین رنج بیزارم که با این خلق مأنوسم

به خود زین درد می پیچم که دور از یار می میرم

 

 

یا مهدی

عَجّل الله تعالی‌ فرجک 

 

گوش  بکونید  داره  میاد !  یه  صدای  از  مدینه

 چشماتونو  باز  بکونین!  شاید  یه  چیزی  ببینه  

صدا   میگه   امت  من !   پیغمبره   شما  منم 

 مهدی  من   تو  غربته !  از  همتون  گله  دارم

چرا  دله  عزیزمو   خون  میکونید   مسلمونا

  برا   ظهره  مهدی ام   چرا  نمی کنی   دعا

مهدی  من  غصّّّّّّّّّه   داره  عزیزه  من  تو  انتظار 

  منتظر  دستور  حق  تا  که  بیاد  با  ذو الفقار  

 

گوش  بکونید  داره  میاد  یه  صدای  از تو  نجف 

صدا  میگه!  من  ولی ام!  شیر  خدا  من  علی ام 

مهدی  من  غصّه  داره  از  همتون  ناراضی ام  

 چرا  عزیزه  دامو  با  کاراتون  رنجش  میدین ؟ 

ای  شیعه ها  وای  شماها  مهدی  رو  هی  عذاب  مدید 

  مهدی  من  چاه  نداره  که  درد  دل  باهاش  کنه 

 مهدی  من  یار  نداره  که  انو  همراهش  کنه 

 

گوش  بکونید  داره  میاد ! یه  صدای  از  مدینه 

 صدا  میگه  من  فاطمه ام !  دختره  پیغمبرتون. 

خوب  میدونید  که  ندارم  رضایت  از  عمالتون 

  فرزنده  من  مثله  خودم  غریبه  و  وای  بر  شما 

این  طور  میخاید  که  ما  باشیم  شفیعتون  رو ز جزا؟ 

 من   عاشق   فرزندمم   مهدی   هم   عاشقه   منه 

من مادرم او پسرم  طاقت ندارم ببینم مهدی من غصه داره 

خدا   نیامورزه   او نو!  که  قلبشو   زخم   بزنه  

  الهی   هیچ   وقت   نبینم  که  مهدی   من  غصه   داره   

 

گوش   بکونید  داره  میاد  یه  صدای  از  تو  بقیع 

 چشماتونو  باز  بکونین!   غربت  میباره  از  بقیع 

صدا   میگه   من  حسنم  سیّد   اهل   جنتم  

 مسلمونا    جواب   بدید   از   شماها  در   حیرتم! 

تلخی   زهر  انتظار  به  کام  مهدی  نمونه  

 شیعه  باید  کاری  کنه  تا  مهدی  تنها  نمونه 

تلخ تر  از  زهریه  که  جگره  من  رو  پاره  کرد 

 دست  از  دعا  بر ندارید  شاید  خدا  اشاره  کرد    

 

گوش  بکونید  داره  میاد  یه  صدای  از  کربلا 

 صدا  میگه   من   حسینم  عاشق  و معشوقه  خدا 

ای  عاشقا  چرا  شدید  از   یاده  عشقتون  جدا 

 مهدی   من  منتقم   خون   منو   مادرمه 

صدای   حق  وقت  ظهور  به  گوشه  مهدی  برسه  

 عزیزه  من  میفهمه  که  لحظه  موعود  رسیده  

با ذو  الفقار و  ذوا لجناح  میره  به  مکّه  مدینه 

 حسینا   حسینه  ما  دل  که  سرشاره  از  خونه 

 چرا  برای   پسرش   کسی  دعا   نمیخونه 

 

گوش  بکونید  داره  میاد  یه  صدای  از   کربلا  

 دستاتونو  پنهان   کنید   از   شرمه   ساقی   خدا 

ساقی   میگه  عباس   منم  ساقی   تشنگان   منم  

 غیرتتون   کجاست  شما ؟ استاد عاشقان  منم 

چرا   عزیزه  مادرم  تنهاست   و یاری  نداره! 

   شیعه ها   پس   چی  شد  وفا  حاله  شما  گریه  داره 

دست  ندارم  ولی  چشام  رو  بسوی  لطفه  خداست    

  تا  عزیزم  مهدی  از  این  غربتو  غم  بشه  جدا  

 

گوش  بکونید  داره  میاد  صدای  از  مشهدمون  

 ولیه   نعمت  ماها   آبروی   ایرانمون 

صدا   میگه   رضا   منم   غریب  غربا   منم  

 اما   برای   غربته   مهدی   خود   گریه  کنم 

   اما   برای  غربته  مهدی  خود   گریه  کنم 

 یا مهدی ادرکنی